Soms wandel je wel eens zomaar een steegje in, of een -op het eerste gezicht onbekend- pad op. Na een aantal stappen voel je je toch wel vertrouwd, in een omgeving die stiekem een oude herinnering ademt. Zo wandelde ik deze zondagavond, misschien wel door het lot geleid, de wereld van deviantart binnen.
Verloren geachte vrienden, onder het stof geraakte kunstwerken verwelkomen me met gemengde gevoelens. Waar de een me een welgemeende hand toe reikt, buigt een ander het hoofd. Nog een ander vervalst een lach, maar dat zie ik liever dan de gene die me niet meer lijkt te kennen.
Want daar draait het toch om mensen, in de eindeloze zoektocht door de eeuwen heen naar de illusie van de 'kunst'; Dat mensen je herkennen.


De perfectionist is nooit perfect, noch zijn daden.


Net als kunst ben ik altijd in beweging. Ik vaar mee over de verschillende stromingen, en probeer dat gevoel van vrijheid te ervaren. Tegelijk probeer ik me ook vast te houden aan de veiligheidslijn, als van een surfer, die je kan redden van die ene grote golf.
Soms betekend beweging dat je een onverwachte wending moet nemen. Een waar anderen je niet altijd bij kunnen houden. Soms ga je ook even te snel voor de rest.
Soms laat je iemand achter.
Soms laat je iemand achter om die persoon niet mee te nemen naar die ene gevaarlijke golf die jij MOET pakken. Of juist blijf jij achter waar een ander die golf MOET verslaan.
Vaak voelt dat als lafheid. De golf lacht je uit. Al is het maar uit verdriet.
Maar aan het einde van de dag leef je allebei nog, omdat je niet in die ander zijn vaarwater bent gegaan.
Wanneer je aanspoelt reikt er iemand je de hand. Een behulpzaam persoon die vertrouwd voelt. Als door het lot geleid...
Als door het lot geleid wandel je samen verder, hand in hand.
Waarheen? Geen idee... Maar een verfrissende pauze hier op DA is nooit verkeerd.
En voelt altijd weer vertrouwd.